ΘΕΜΑ: Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΜΑ

Ο Νους αναμφισβήτητα είναι το κυρίαρχο εργαλείο δια του οποίου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη ζωή και βιώνει τις πολύτιμες, για την εξέλιξη του, εμπειρίες της ζωής μέσω των αντιθέσεων του κόσμου αυτού (καλό-κακό, ωραίο-άσχημο, μεγάλο-μικρό, αιώνιο-προσωρινό κλπ).

Χωρίς τον Νού δεν θα ήταν δυνατόν να έχουμε γνώση του κόσμου στον οποίο σαρκωθήκαμε ώς ψυχές.

Η ψυχή διαθέτει ένα όχημα όταν σαρκώνεται στον τρισδιάστατο κόσμο και αυτό λέγεται σώμα. Το σώμα διαθέτει σαν κορυφαίο εργαλείο του τον Νού. Ο Νούς χωρίζεται στις τρείς του «υποστάσεις»:

Α) την συνειδητή, Β) την υποσυνείδητη και Γ) την Υπερσυνείδητη.

Αν πλησιάσουμε λίγο αυτές τις τρείς διαφορετικές εκδηλώσεις ή εκφάνσεις του Νού θα αντιληφθούμε ότι ο Νούς είναι αυτός που καταδυναστεύει ή

-αντιθέτως-  αποθεώνει τον άνθρωπο ανάλογα με ποία από τις τρείς εκδηλώσεις του θα συντονισθεί.

Στην καθημερινότητα μας είμαστε μόνιμα συντονισμένοι με την συνειδητή υπόσταση μας η οποία είναι κυρίαρχη εκδήλωση του Νου.

Η υποσυνείδητη πλευρά κυριαρχεί κατά την διάρκεια του φυσικού ύπνου αλλά και στην περίπτωση του τεχνητού ύπνου.

Η υπερσυνείδηση δραστηριοποιείται σε ψυχικά εξελιγμένα άτομα και τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα ενός επιτυχημένου διαλογισμού.

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος εξουσιάζεται από τον Νου του και την συνειδητή εκδήλωση του, γίνεται υποχείριο του με αποτέλεσμα την συνεχή προσκόλληση του στο υλικό βασίλειο και την διαρκή εμπλοκή του στις πλεκτάνες της ύλης. Δια τούτο επανέρχεται συνεχώς σε σάρκωση και σε επανάληψη των ιδίων εμπειριών χωρίς να έχει την δυνατότητα να αποδεσμευτεί από τις αλυσίδες του, τον εγκλωβισμό του δηλαδή στα δεσμά της ύλης.

Το Κάρμα, όπως όλοι θα γνωρίζετε, είναι ο νόμος της ανταποδοτικής δικαιοσύνης που υποχρεώνει την ψυχή σε επανασάρκωση προκειμένου να επαναφέρει σε τάξη ή στην προτέρα τους θέση αυτά τα οποία έχει διασαλεύσει σε προηγούμενη ή προηγούμενες ζωές.

Αυτό δραστηριοποιείται από τον νόμο του ελευθερίου της βούλησης σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να σκέφτεται και να αποφασίζει ότι επιθυμεί. Κάθε σκέψη, λόγος και πράξη όμως, προκαλεί στον κόσμο αυτό που φιλοξενείται, συνέπειες.

Σύμφωνα με τον Νόμο του Κάρμα, ο άνθρωπος θα υποστεί αυτό ακριβώς που προκάλεσε με τις ενέργειες του, καλές ή κακές. «Ότι σπείρεις θα θερίσεις».  Κάθε σκέψη, λόγος και πράξη του επέφερε ένα αποτύπωμα στον αιθερικοφυσικό κόσμο, ένα αποτέλεσμα. Επιπλέον αυτό το αποτέλεσμα θα λειτουργήσει σαν αιτία ενός νέου αποτελέσματος, όπως θα δούμε πιο κάτω αναλυτικά.

Αυτή η αλυσίδα αιτίου και αποτελέσματος  θα συνεχιστεί επί μακρόν, μέχρις ότου ο άνθρωπος αντιληφθεί την παγίδα και θελήσει να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων προκειμένου να απελευθερωθεί από τα Καρμικά δεσμά του.

Αυτό είναι ένα γεγονός σημαντικό στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου και συντελείται μέσα στον Νου του και από το οποίο εξαρτάται η γρήγορη ή αργοπορημένη απελευθέρωση του και αποπνευμάτωση του.

Ο Νους φιλοξενεί μέσα του μία πολύτιμη ουσία, το περιβόητο ΜΑΝΑΣ. Είναι η ουσία που μετατρέπει τον άνθρωπο σε έλλογο όν.

Πρόκειται για συμπυκνωμένη ουσία ζωής ή άλλως πνευματικό ενεργισμό (περιέχει μόρια αιθερικής ύλης μέσα του) που διατίθεται από την ίδια την ψυχή προκειμένου ο Νούς να αποτυπώνει χάριν αυτής, τις εικόνες-εντυπώσεις που συλλαμβάνει από τον τρισδιάστατο φυσικό κόσμο.

Αυτό οφείλεται στην λειτουργία της συνειδητής εκδήλωσης του Νου που χρησιμοποιεί ως εργαλεία τις πέντε (5) αισθήσεις του ανθρώπου, με τις οποίες ψαρεύει-έλκει τις εντυπώσεις από την ολόγυρα φύση.

Οι εντυπώσεις (ή σαμσκάρες όπως τις αποκαλούμε στη Γιόγκα και ιδιαίτερα στη Ράτζα Γιόγκα) διέρχονται από τα κανάλια των αισθήσεων και διοχετεύονται μέσα στο Νου. Συγκεκριμένα ρίπτονται μέσα στο «παχύρευστο υγρό» που αποκαλείται, όπως είπαμε προηγουμένως, Μανάς.

Στη συνέχεια βυθίζονται μέσα σ’ αυτό και σχηματίζουν το μνημονικό μας αρχείο και το αιθερικό αρχείο – φυλετικό αρχείο.

Αλλά ας εστιάσουμε για λίγο στις εντυπώσεις – σαμσκάρα.

Εισέρχονται από τα νευρικά κανάλια των αισθήσεων μας μέσα στο Νού και μόλις προσπέσουν στο Μανάς, αφού σχηματίσουν μία ριπίδωση στην επιφάνεια του, όπως μία πέτρα που πέφτει μέσα σε μία λίμνη, αρχίζουν να βυθίζονται μέσα σε αυτό.

Λίγο πριν βυθιστούν, φωτογραφίζονται από την νόηση (BUDHI) –την ψυχική εκπροσώπηση– που βρίσκεται σε ατμώδη, θα λέγαμε, κατάσταση πάνω ακριβώς από το ΜΑΝΑΣ.

Αυτή αποφαίνεται –εγκρίνει– ή απορρίπτει την εντύπωση σχηματίζοντας έτσι την κρίση–σκέψη του ανθρώπου. Ταυτόχρονα παρουσιάζει την εντύπωση αυτή στην ψυχή, η οποία, τις περισσότερες φορές, την θεωρεί απαράδεκτη και ατελή και την επιστρέφει στον Νου και αυτός την παραλαμβάνει και αρχίζει αμέσως η καταβύθιση της μέσα στο υποσυνείδητο του.

Η εντύπωση αυτή, που μοιάζει με ένα «σπορίδιο», θα καταλήξει μέσα στο αρχείο του Νου και θα συνδεθεί, θα εναποτεθεί πάνω σε μία στιβάδα παρομοίων εντυπώσεων που προηγήθηκαν αυτής. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στο Νου μας οι εντυπώσεις καταχωρούνται, κατατάσσονται κατά ομάδες ομοειδών και σχηματίζουν, ανάλογα με το μέγεθος τους, εσωτερικές ροπές και τάσεις που επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Δηλαδή πρακτικά αυτό τι σημαίνει;

Όταν χαρακτηρίζουμε κάποιον και τον αποκαλούμε κακό άνθρωπο αυτό σημαίνει ότι μέσα στο Νου αυτού του ανθρώπου κυριαρχούν κάποιες ή κάποια στιβάδα κακών εντυπώσεων.

Γιατί αυτό; Διότι οι εντυπώσεις αυτές που κυριαρχούν μέσα στο Νου, στη περιοχή του υποσυνειδήτου, αποτελούν ταυτόχρονα και τα απωθημένα του ανθρώπου, πού σε απροσδιόριστη στιγμή θα ανασυρθούν από τα βάθη του Νού, θα έρθουν στην επιφάνεια του και θα επικρατήσουν.

Ενα απλό παράδειγμα θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε το μηχανισμό αυτό.

Αν λοιπόν κάποτε ενώ θαυμάζαμε ένα όμορφο τριαντάφυλλο, την ίδια στιγμή γινόμαστε μάρτυρες ενός τραγικού γεγονότος, είναι βέβαιο ότι κάθε φορά που αντικρίζουμε την εικόνα ενός ίδιου τριαντάφυλλου θα ξαναζωντανεύει στο νου μας η εικόνα και το αίσθημα του τραγικού συμβάντος του παρελθόντος. Τούτο διότι ο νους μας συνδύασε τις δύο αυτές, άσχετες μεταξύ τους εικόνες, και η πρώτη ανακαλεί στη μνήμη ( στη συνείδηση δηλαδή) και την δεύτερη.

Πρόκειται εδώ για μία τυχαία ανάκληση αποθυμένης εντύπωσης  στην επιφάνεια του νου, διαδικασία πολύ συχνή σε κάθε ανθρώπινο εγκέφαλο.

Πολλές φορές όμως αυτή η ανάκληση , ανάσυρση  εντυπώσεων γίνεται από την δική μας σκέψη-θέληση. Οταν δηλ. έχουμε μία έντονη επιθυμία ή πόθο για κάτι το σκεφτόμαστε έντονα διαρκώς και έτσι εύκολα αφυπνίζουμε μέσα μας παρόμοιες καταγραφές οι οποίες στη συνέχεια διεγείρονται και έρχονται στην επιφάνεια του Νου, ενώνονται με τη σκέψη – ερεθισμό που τις προκάλεσε και σχηματίζουν ένα τεράστιο «μόριο-κυματισμό νοητικό» μέσα μας, που μας κυριαρχεί, μας καταδυναστεύει και πολλές φορές, πειθαναγκαστικά, μας οδηγεί στην εκτέλεση όσων επιζητεί...

Γινόμαστε λοιπόν κατ’ ουσία όργανα των απωθημένων μας, ενώ η κριτική ικανότητα του Νου και η συνακόλουθη δυνατότητα διάκρισης και ελεύθερης επιλογής σχεδόν μηδενίζονται.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα παλιό αίτιο προκαλεί ένα νέο αποτέλεσμα που και αυτό με την σειρά του θα αποτελέσει στο μέλλον ένα νέο αίτιο ενός νέου αποτελέσματος.... Ιδού το Κάρμα σε όλο του το μεγαλείο. Συντελείται μέσα στο Νου μας, διαιωνίζεται και ο άνθρωπος αναγκάζεται να επαναλαμβάνει τις ίδιες πράξεις και να ικανοποιεί τις ίδιες επιθυμίες εγκλωβιζόμενος μέσα σ’αυτές.

Ο Νόμος του Κάρμα υποχρεώνει τον άνθρωπο να επαναφέρει και να διορθώσει τα αποτελέσματα των σκέψεων, λόγων και πράξεων του.

Αυτή η επαναφορά στην τάξη είναι έργο δύσκολο και επώδυνο διότι προκαλεί στον άνθρωπο τον καθαρτήριο πόνο δια του οποίου όμως επέρχεται η απελευθέρωση του από τις υποχρεώσεις του.

Ο Νόμος του Κάρμα έχει τους δικούς του μηχανισμούς που βοηθούν τον άνθρωπο να ωριμάσει και να απελευθερωθεί από τα δεσμά του μ ’έναν ρυθμό αργό και σταθερό. Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι εξουσιάζεται από το Νου του και τα παράγωγα του τότε αρχίζει να αντιστέκεται στον ίδιο του τον εαυτό και να επιδιώκει τον έλεγχο της διάνοιας του προκειμένου να επισπεύσει την απελευθέρωση του από την πλάνη και την ψευδαίσθηση της ύλης.

Ο έλεγχος του Νου και ιδιαίτερα της σκέψης επιτυγχάνονται μέσα από την διαδικασία του Διαλογισμού.

Η εκμάθηση του ορθού Διαλογισμού και όχι μίας αφηρημένης έννοιας/αφαίρεσης ή οραματισμού θα δώσει στον άνθρωπο την δυνατότητα της κάθαρσης του πυθμένα του Νου από την συσσώρευση των άχρηστων και περιττών εντυπώσεων – σαμσκάρα που κατά την Γιόγκα τα αποκαλούμε τα σκουπίδια του Νου.

Έτσι σε πρώτη φάση ο άνθρωπος θα βιώσει την ψυχική εσωτερική του απαλάφρωση από  βάρη του παρελθόντως  με αποτέλεσμα την ψυχική του υγεία, ανάταση και γαλήνη.

Πρόκειται εδώ για την μικρή κάθαρση του Νου την αρχική, η οποία του επιτρέπει την μη επαναφορά στα ίδια βιώματα-εμπειρίες, της προηγούμενης ζωής.

Απ’ αυτό προκύπτει ότι δεν θα ξανά-εμπλακεί στα ίδια γρανάζια του Κάρμα, θα μπει σε μία απολυτρωτική τροχειά και θα αρχίσει να χρησιμοποιεί την διάκριση μεταξύ του φαινομενικού και του αιώνιου. Μεταξύ αυτού που εξυπηρετεί την ύλη και το σώμα και αυτού που είναι το πραγματικό, το ουσιαστικό. Έτσι αρχίζει να  συντονίζεται με τον αιώνιο εαυτό του, τον ψυχοπνευματικό.

Όταν όμως ο ενδιαφερόμενος προχωρήσει μέσα στον Διαλογισμό και αρχίσει να δραστηριοποιεί την υπερσυνειδητή του εκδήλωση, θα επέλθει κάποια ευλογημένη στιγμή, η ολική κάθαρση η οποία θα τον οδηγήσει στην πλήρη απελευθέρωση του από την ύλη και τον μορφικό κόσμο (υπέρτατη θέωση).

Σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος απελευθερώνεται πλήρως από το Κάρμα και δεν υποχρεούται σε επανασάρκωση.

Σ ’ότι αφορά τα απωθημένα, τις συσσωρευμένες μέσα του προαιώνιες εντυπώσεις, τις εκριζώνει με την βοήθεια ειδικών ασκήσεων διαλογισμού και απελευθερώνεται από αυτές δια παντός. Πρόκειται για την μέθοδο της εσωτερικής ψυχολογίας που ενδιαφέρεται για την εκρίζωση των αιτιών που τυρανούν τον άνθρωπο και όχι για την επιφανειακή επούλωση των αποτελεσμάτων τους.

Το θέμα είναι τεράστιο και οι λεπτομέρειες που αφορούν την μέθοδο και τον τρόπο εφαρμογής της, που μας οδηγεί σ ’αυτό το σημείο ανύψωσης του εαυτού μας δεν μπορούν να αναλυθούν στην μικρή αυτή τοποθέτηση μου.

Γεγονός είναι ότι ο άνθρωπος μόλις αποκτήσει τον έλεγχο του Νου του και της σκέψης του αντιστρέφει την καρμική του πορεία, την μοίρα του και από όργανο του Κάρμα γίνεται εξουσιαστής του. Αντί να καταδυναστεύεται από τις σκέψεις του και τα απωθημένα του, κατευθύνει ο ίδιος την σκέψη στα ανώτερα πεδία ύπαρξης και σχηματίζει ανώτερες και τέλειες σκέψεις, ταυτόσιμες με τις Μήτρες Ιδέες που φέρει η ψυχή μέσα της.

Μεταμορφώνεται σε ένα μακάριο άνθρωπο και αποκτά την πραγματική εκείνη εσωτερική ελευθερία που τον ανυψώνει και τον κατατάσσει στα ευλογημένα τέκνα της ανθρωπότητας, τους αγίους, τους σοφούς και τους πνευματικούς μας οδηγούς.