ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ 28/5/2000

ΘΕΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ: "ΑΓΑΠΗ, ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ"

Τι είναι η Αγάπη; Μπορεί ο ανθρώπινος Νους να περιγράψει και να κατανοήσει την Αγάπη; Μπορεί να συλλάβει την έννοια αυτή;
Είναι πολύ δύσκολο. Γιατί η Αγάπη είναι πάνω και πέρα από τον Νου και την Νόηση του ανθρώπου. Συνήθως εντοπίζουμε τα αποτελέσματα της επίδρασης της Αγάπης πάνω μας.
Η ίδια η Αγάπη όμως; Από πού προέρχεται; Ο απόστολος Παύλος μας έδωσε μία ερμηνεία. Μας είπε ότι η Αγάπη είναι Πνευματική αύρα. Ναι, είναι πνευματικό παράγωγο. Προέρχεται από τον ίδιο το Πνεύμα, την τελειότητα, το θείο.
Είναι η ίδια η τελειότητα, η θειότητα, που συνέχει τους κόσμους και τα όντα και ξεπερνά κάθε λογική και σκέψη. Ξεπερνά όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα γιατί είναι πρωτογενής ιδιότητα του Αιωνίου Πνεύματος. Το θείο Ον με την Αγάπη του εισχωρεί παντού και στέλνει μ' αυτήν παντού την ίδια την παλμοδόνησή Του, την ίδια υπόστασή Του.
Είναι λοιπόν η ίδια η πνευματική Ουσία, το ίδιο το πνεύμα, ο ίδιος ο Θεός που μ' αυτήν εκδηλώνεται σε κόσμους και όντα και πλαστουργεί.
Μεγάλα όντα στην ανθρωπότητα όπως ο Ορφέας, ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, ο Βούδδας, ο Παύλος και φυσικά ο Χρηστός, χρησιμοποίησαν την Αγάπη και στηρίχθηκαν σ' αυτήν για τη διδασκαλία τους, με σκοπό να βοηθήσουν τον άνθρωπο στην πνευματική του ανύψωση και τελειοποίηση, προκειμένου να καταλύσει ο άνθρωπος τα δεσμά της ύλης και να απολυτρωθεί.
Η αγάπη είναι ο ταχύτατος δρόμος ανύψωσης και απελευθέρωσης της ανθρωποψυχής. Μόλις ο άνθρωπος συντονισθεί μαζί της συντελείται ένα θαύμα μέσα στο είναι του. Αρχίζει ο άνθρωπος να μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο. Τα πάντα μέσα του μετατρέπονται. Με την αληθινή Αγάπη ξυπνούν μέσα στον άνθρωπο όλες οι Αρετές. Όπως ευγένεια, αυτοθυσία για κάθε πλάσμα, ταπεινοφροσύνη, φιλαλήθεια, αγνότητα, αλλά και βαθύτατη θεοσέβεια…
Μόλις το Κέντρο της Αγάπης λειτουργήσει απομακρύνεται από τον άνθρωπο η μέχρι τότε χαμηλή συχνότητα και ξεπηδούν νέοι λεπτοί κραδασμοί που τον κυριαρχούν και τον αλλάζουν ολοκληρωτικά. Γεννιέται ένας καινούργιος άνθρωπος ανώτερος, τελειότερος, γλυκύτερος, ηπιότερος.
Το πνεύμα του ακτινοβολεί επίμονα τη θεία ιδιότητα, αυτή που μόλις την συλλάβει η ψυχή, ανάλογα με την εξιλεωτική στάθμη την οποία βρίσκεται, μετουσιώνεται, αποκαθάρ;;ται και μπαίνει ταχύτατα στον τελικό δρόμο της απολύτρωσης.
Η Αγάπη είναι ο ταχύς δρόμος απελευθέρωσης και πνευματοποίησης του όντος.
Προϋπόθεση είναι η μεγάλη εξέλιξη της ψυχής. Τότε ο Νους υποτάσσεται σ' αυτήν σαν τέλειο εργαλείο της και δεν προβάλλει τον ανθρώπινο εγωισμό, μόνο απελευθερώνεται η καρδιά και κοινωνεί με την Ψυχή και η Ψυχή με το μέσα της Πνεύμα αλλά και το Πνεύμα στη συνέχεια με το Υπερπνεύμα. Όπως βλέπετε είναι μια αναβαθμική πορεία.
Είναι η μυστική πορεία όλων των Μυστικιστών κάθε εποχής. Η γέφυρα μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Ψυχής και Υπερψυχής. Εδώ δεν εμφιλοχωρεί καμιά δύναμη, καμιά θρησκευτικότητα, φιλοσοφία, θέληση ή γνώση, παρά μόνο η μεγάλη έλξη της Ψυχής προς το Θείο, το Τέλειο, το Μέγα Ον.
Η αγάπη είναι ο δόμος. Αγάπη σημαίνει δρόμος - μονοπάτι. Δρόμος που οδηγεί στην Πνευματική Τελειότητα.
Ομιλούμε τώρα για τον Θείο Έρωτα και Αγάπη. Τον Έρωτα Πατέρα και παιδιού Δημιουργού και δημιουργήματος. Αυτός ο Θείος Έρωτας φτάνει στην ψυχή όταν αυτή αντιληφθεί πως ότι μέχρι τότε γνώρισε, έζησε, έμαθε δεν ήταν τίποτα παρά η προετοιμασία για την ανεύρεση του μεγάλου Θείου Έρωτα. Τότε η ψυχή ξεπερνά κάθε εμπόδιο και αναπτύσσει μια τεράστια ορμή εσωτερική που την ενώνει με τον Αγαπημένο της…
Πρέπει όμως να πούμε ότι ο Έρωτας και η Αγάπη είναι πάντα το ίδιο πράγμα είτε αποβλέπει προς τον Θεό ή προς τον άνθρωπο.
Πρέπει να αγαπήσει τον άνθρωπο ως εαυτόν ή όπως τον ίδιο τον Θεό του. Πρέπει να μάθει να μεταδίδει την αγάπη του στον άνθρωπο, να γεννήσει το αγαθό, το ωραίο, από μέσα του στον άνθρωπο και ύστερα να βρει τρόπο να γεννήσει τον ίδιο τον εαυτό του μέσα στον ωκεανό, στην πηγή του αιώνιου.
Εδώ πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση μεταξύ Έρωτα και Αγάπης. Ο έρωτας είναι η ελκτική Δύναμη που γεφυρώνει τα εμπόδια, είναι αυτός που υπερπηδά σε όμοιο κραδασμό τους δύο συμβαλλόμενους. Η αγάπη αναλαμβάνει στη συνέχεια. Αυτή είναι η καθαρτήρια δύναμη που θα διατηρήσει τη σχέση που θα συγκρατήσει τη σύνδεση μεταξύ των δύο μερών και θα αναζωπυρώσει, θα αναγεννήσει τον Έρωτα. Όπου υπάρχει μόνο το ένα λείπει η ολοκλήρωση και μοιραία θα επέλθει το τέλος…
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα.
Ο άνθρωπος εξελίσσεται με την εμπειρία στη ζωή, συγκεντρώνοντας γνώσεις και βιώματα από τις οποίες ένα μεγάλο μέρος το επιλέγει και το καταχωρεί στο μνημονικό του αρχείο. Με την παρέλευση του χρόνου η εμπειρία ωριμάζει μέσα του και αρχίζει να τον πιέζει, ζητά να την εκκρίσει, εναποθέσει, να την γεννήσει. Ο άνθρωπος εγκυμονεί και ζητά το κατάλληλο σκεύος για να γεννήσει. Αυτό θα πρέπει να είναι ένα πρόσωπο κατάλληλο να δεχθεί την έκχυση του είναι του, δηλ. την αναζητούμενη απολύτρωση.
Κάθε είδους γέννα σωματική ή ψυχική ζητά και επιδιώκει να λάβει χώρα μέσα στην ομορφιά, ψυχής και σώματος.
Μόνο η αγάπη και το κάλλος μας δίνουν αυτή την εξασφάλιση. Έτσι ο έρωτας πρώτος διαλέγει και ύστερα η αγάπη καλλιεργεί και διατηρεί.
Ο ψυχοπνευματικά γεμισμένος και ώριμος θα γεννήσει πνευματική ομορφιά μόλις αγκιστρωθεί από τον έρωτα στον διαθέτοντα την ιδανική ομορφιά, που δεν είναι απαραίτητα μόνο η σωματική αλλά και η ψυχοπνευματική ομορφιά. Το μέσα μας ωραίο ζητά πέρα από το κάλλος του σώματος την ωραία ψυχή (δηλ. εξελιγμένη) και μόνον σ' αυτήν θα αποθέσει, γεννήσει τον εσωτερικό του πλούτο, την εσωτερική του Αλήθεια και ομορφιά, την σοφία του.
Αν βέβαια και ο αποδέκτης αυτής της ψυχικής εκσπερμάτωσης είναι του ίδιου βαθμού και ύφους εξέλιξης με το ανάλογο ψυχικό πλούτο, τότε η συνουσία γίνεται στον τέλειο βαθμό. Η συνουσία των ψυχών…
Αλλά τι είναι αυτό που οδηγεί όλα τα έμβια όντα στο παραλήρημα του Έρωτα και στη συνέχεια στην Αγάπη. Είναι η έμφυτη επιθυμία και η ανάγκη της Διαιώνισης. [Η μεγάλη πρωτοδύναμη του Έρωτα - Έλξης είναι θεία ιδιότητα. Είναι η ιδιότητα της συνεκτικότητας των πάντων].
Στο φυσικό επίπεδο ο άνδρας αναζητά να εναποθέσει, να σπείρει τα σπορίδιά του μέσα σε όμορφη περιοχή στη γυναίκα. Και η γυναίκα ζητά να συλλάβει αυτό και να μετατρέψει σε έμβρυα και ανθρώπινη ζωή. Παντού βλέπουμε το μυστήριο της διαιώνισης σ' όλο το ζωικό βασίλειο, το φυτικό βασίλειο, παντού.
Το πιο ενδιαφέρον για μας όμως τους εσωτεριστές είναι το μυστήριο του ψυχικού έρωτα, όπου ο άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα, αναζητεί να γονιμοποιήσει και να γεννήσει πνευματοψυχικά, όπως πιο πάνω είπαμε. Αναζητεί την πνευματοψυχική ομορφιά μέσα στην οποία θα εκχύσει τις γνώσεις, εμπειρίες, την αλήθεια του αυτής της ζωής αλλά και των προηγούμενων σαρκώσεών του.
Έτσι, ο έρωτας και η αγάπη κατορθώνουν να μεταδώσουν την ίδια τη ζωή αλλά και τη γνώση - πείρα. Μοιράζουν τη ζωή και τη σοφία.
Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να κάνω ένα διαχωρισμό μεταξύ του Έρωτα που συναντούμε στη ζωή καθημερινά και του αληθινού Έρωτα για τον οποίο μιλήσαμε προηγουμένως. Διότι επικρατεί μια σύγχυση πάνω στο θέμα.
Ο Έρωτας και η Αγάπη διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες:
Πρώτη κατηγορία: Ο έρωτας και η Αγάπη των Αδελφών Πνευμάτων: Αφορά ψυχές που συναντιούνται πάνω στη γη για πρώτη ή πολλοστή φορά, αλλά η έλξη τους είναι τεράστια και απίθανη και κανένα εμπόδιο δεν πρόκειται να τους σταματήσει. Πρόκειται για πνεύματα που βγήκαν από την ίδια κυψέλη, το ίδιο αυγό, τον Πατέρα και γι' αυτό αποκαλούνται αδελφά Πνεύματα. Η ένωσή τους είναι τέλεια, μόνιμη και αδιασάλευτη. Δεν χωρίζονται ποτέ και ζουν με παραδειγματική αγάπη και απόλυτο συντονισμό στο σώμα, στη ψυχή αλλά και στο πνεύμα. Αποτελούν τα ιδανικά ζευγάρια της ανθρωπότητας και δημιουργούν τα πρότυπα της Αγάπης.
Δεύτερη κατηγορία: Αφορά ψυχές που έχουν πολλές φορές ξανασυναντηθεί σε προηγούμενες ζωές και έχουν αποτελέσει και τότε ζεύγη, έχουν υπάρξει σύζυγοι ή εραστές… Οι συναντήσεις αυτές είναι Καρμικές, δηλ. αυτά τα ζεύγη έχουν καρμικούς λογ/μούς να εξοφλήσουν και μέχρι αυτό να εξαντληθεί θα σχηματίζουν ενώσεις και αποενώσεις κατά τη διάρκεια των διαφόρων σαρκώσεών τους. Οι περισσότεροι ανθρώπινοι έρωτες, οι μεγάλοι έρωτες, οι αποκαλούμενοι, ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία. Πρόκειται για ομοιουσιαστικές ψυχές και οι συναντήσεις είναι ισχυρές και ζουν μία ζωή, πολλές φορές γεμάτη πάθος και συγκρούσεις και άλλοτε η ζωή τους κυλά ήρεμα και γαλήνια, ανάλογα με τις Καρμικές υποχρεώσεις τους.
Στην τρίτη κατηγορία είναι αυτοί που για πρώτη φορά συναντώνται. Η έλξη τους είναι νωθρή και μόνο σεξουαλική, ζωώδης και χαμηλή. Εδώ δεν υπάρχει παρά μόνο το ένστικτο που κατευθύνει δίχως την ψυχική συμμετοχή και φυσικά με την απουσία της αγάπης. Πρόκειται για τις καθαρά σεξουαλικές σχέσεις και σχέσεις που αποσκοπούν στην τεκνοποίηση.
Ο Έρωτας και η Αγάπη σ' όλες τις περιπτώσεις όμως είναι ένα μεγάλο βοήθημα για τον άνθρωπο, για την λήψη εμπειρίας από τη ζωή. Πώς θα ήταν ο άνθρωπος δίχως τον Έρωτα και την Αγάπη; Ένα δυστυχισμένο νοήμων ον που δεν θα διέφερε και πολύ από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Τέλος, θα ήθελα να κλείσω λέγοντας ότι όλοι οι ανθρώπινοι Έρωτες και Αγάπες δεν είναι παρά δοκιμές της ψυχής μέχρι να ανακαλύψει τον θείο Έρωτα και Αγάπη, τον τέλειο Έρωτα της ψυχής προς το ίδιο της Πνεύμα που φέρει μέσα της και στη συνέχεια προς το Υπερπνεύμα με το οποίο θα ενωθεί δια της Αγάπης και θα την οδηγήσει στην τέλεια ολοκλήρωσή της και θέωσή της.
Ο ανθρώπινος έρωτας και η Αγάπη δεν αποκλείει το θείο Έρωτα - Αγάπη και το αντίστροφο. Υπάρχουν ευλογημένα ανθρώπινα όντα που ζουν ταυτόχρονα και λατρεύουν τον άνθρωπο και το Θεό. Η Αγάπη και ο Έρωτας είναι η ευλογία του Θεού στα πλάσματά Του, παιδιά Του, είναι το δώρο Του, είναι ο συνδετικός τους κρίκος μεταξύ των παιδιών Του και του ίδιου.
Είθε η Αγάπη να είναι ζωντανή μέσα στις καρδιές και της ψυχές όλων των Όντων.
Είθε η Αγάπη να είναι ο οδηγός μας αλλά και η κατάληξή μας. Είθε!!!

Σμάρω Κοσμάογλου

5Ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΘΕΜΑ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Στην ανθρωπότητα πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν θρησκείες αλλά και φιλοσοφικά συστήματα, στα οποία θα εντάσσονται οι κατάλληλες γι'αυτά ανθρωποψυχές προκειμένου να καλύπτουν τις εσωτερικές, υπαρξιακές ανάγκες τους και να αυτοπροσδιορίζονται με την ταυτότητα του θρησκευόμενου ή φιλοσοφούντος ανθρώπου.
Ας ξεκινήσουμε να δούμε την θρησκευτικότητα στον άνθρωπο.
Την τάση δηλαδή για λατρεία και ένωση με το Θείο.
Ο Πλάτωνας σαν ένας μεγάλος μυστικιστής φιλόσοφος χαρακτηρίζει αυτή την έμφυτη τάση του ανθρώπου σαν "Θείαν Μανίαν".
Η Θεία Μανία δεν είναι άλλη από την έλξη που αισθάνεται το επί μέρους όν για ένωση με το Ολον το ΕΝΑ το ΜΟΝΑΔΙΚΟ Θείο Ον, αυτό που απλά αποκαλούμε ΘΕΟ.
Αυτή η κατάσταση, το βίωμα, θα μπορούσε πιο απλά, πιο ορθά να χαρακτηρισθεί σαν "Θεϊσμός" ή σαν Θείος Έρωτας του πλάσματος προς τον Πλάστη, τον Θεό.
Αυτή η τάση αλλά και η εσωτερική Ανάγκη της Ψυχής για επιστροφή στα ίδια, τη Εστία στην Πατρική η Μητρική, στη γενέτειρα της, είναι προσωπική υπόθεση μιας εκάστης Ψυχής.
Η κάθε Ψυχή χαράζει και ένα προσωπικό μονοπάτι, μέσα από το οποίο θα πορευθεί για να καταλήξει στο Ιερό Τέρμα, η αλλιώς θα λέγαμε ότι ενώ ο Δρόμος είναι ένας ο καθένας θα τον περπατήσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο και ρυθμό.
Αυτό είναι αδιαφιλονίκητο δικαίωμα της κάθε ψυχής μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας που της έχει δοθεί από τον ίδιο τον Θεό και είναι ιερό και πρέπει να είναι σεβαστό και απαραβίαστο.
Οι ψυχές εξελισσόμενες συνειδητοποιούν την Ανάγκη τους αυτή καθώς απομακρύνονται από την νάρκη της ύλης και αναζητούν μια βοήθεια, έναν προσανατολισμό, μια καθοδήγηση, προκειμένου να γνωρίσουν την Αλήθεια και να ανακαλύψουν την εσωτερική τους αληθινή Ταυτότητα να υποστούν δηλαδή το "ΓΝΩΘΙ Σ' ΑΥΤΟΝ".
Όταν ο άνθρωπος ανακαλύψει τον Έσω Εαυτό του μπορεί να ταξιδέψει στα Εσωσύμπαντα και να φτάσει στα κράσπεδα του Θείου Οντος για να βιώσει το ίδιο το Θείο ΟΝ, να βιώσει την Θεία Ένωση, την Θεία Ευδαιμονία στην πληρότητα της, το ίδιο το Απόλυτο…
Όμως για να φθάσει μέχρι εκεί ο δρόμος είναι μακρύς και επίμονος.
Γι'αυτό ζητά βοήθεια, ζητά ένα οδηγό όπως είπα πρωτύτερα, ζητά καθοδήγηση.
Εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας Πνευματικός Οδηγός-Δάσκαλος η Θρησκευτικό ή Φιλοσοφικό σύστημα στο οποίο εντάσσεται, προκειμένου να προσανατολισθεί για τον τρόπο με τον οποίο θα ξεκινήσει τον μεγάλο Αγώνα για την ανεύρεση του Θείου.
Για τον λόγο αυτό από τα βάθη των αιώνων παρουσιάζονται οι θρησκευτικές και οι φιλοσοφικές μυήσεις και εξελίξεις να διαποτίζουν και να καθοδηγούν πνευματικά τον άνθρωπο.
Ας δούμε πρώτα τις Θρησκευτικές Μυήσεις.
Μέσα σε αυτές δίνονταν η αιτία και ανάγκη διδασκαλίας μιας Θρησκείας για την πνευματική καθοδήγηση της ψυχής αλλά και για τον σχηματισμό Νόμων που ο άνθρωπος θα ακολουθούσε μέσα στον κόσμο της μορφής.
Έτσι η Θρησκεία παραλαμβάνει ένα ρόλο πρώτον Ψυχικής καθοδήγησης που κρίνεται απαραίτητη ιδιαίτερα σε φάσεις όπου η ανθρωπότητα διανύει μια περίοδο όπου επικρατεί στην ανθρώπινη κοινωνία το Χάος και η ανασφάλεια η ψυχοπνευματική και καλείται να καλύψει τα κενά οδηγώντας την ψυχή σε λιμάνι ασφαλείας.
Ταυτόχρονα όμως η θρησκεία καθιερώνει Νόμους που αποσκοπούν να περιφρουρήσουν τον άνθρωπο από την πράξη της κακίας, ανομίας, εγκληματικής ενέργειας και κάθε μορφής αδικίας.
Έτσι μέσα σχεδόν σε κάθε Θρησκευτική Κοσμογονία παρουσιάζεται ο Θεός να νομοθετεί για την συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στον ίδιο αλλά και απέναντι στον συνάνθρωπο του.
Άρα οι Θρησκείες είχαν και έχουν σαν σκοπό του να χαλιναγωγούν τον άνθρωπο και να του υπενθυμίζουν την ύπαρξη του Θεού αλλά και τον Νόμο του Θεού ή το Θέλημα του Θεού.
Έτσι οι Θρησκευόμενοι μέσα από την μύηση στους νόμους της Θρησκείας και από τις θρησκευτικές τελετουργίες στερεώνουν μέσα τους μία πίστη αλλά και ένα φόβο για την Θεία Δίκη και την Θεία Τιμωρία, για τις αμαρτίες τους. Η ανάγκη της ψυχικής καθοδήγησης αφ' ενός αλλά και η περιφρούρηση του φυσικού φορέα του ανθρώπου αφ' ετέρου, ιδιαίτερα σε εποχές όπου η ανθρώπινη κοινωνία ήταν ακόμη πολύ ανεξέλικτη και άγρια οδήγησε τον λογικό άνθρωπο να σχηματίσει την αναγκαία γι' αυτόν θρησκεία.
Το αποτέλεσμα βέβαια δεν ήταν πάντα το αναμενόμενο, αλλά πάρα πολλές φορές δυστυχώς ήταν και το αντίθετο.
Όμως οι θρησκείες ανέκαθεν είχαν τις δύο όψεις, 1ον την εξωτερική ή κατώτερη και 2ον την εσωτερική ή ανώτερη.
Η πρώτη αφορά τους θρησκευτικούς τύπους της φυσικής λατρείας ή του εκδηλωμένου μέσα στην φύση Θείου Νού, με θεοποίηση πλαστουργημένων μορφικών παραστάσεων.
Έτσι έχουμε αρχικά τη φυσιολατρία και στην συνέχεια τη μορφολατρεία και ιδιαίτερα την ανθρωπομορφική λατρεία.
Η δεύτερη όμως θρησκεία αφορά τους λίγους εξελιγμένους θρησκευόμενους και τους διδάσκει την αόρατη παράσταση των κόσμων και των όντων.
Εδώ ξεφεύγουμε κατά πολύ από τα μορφικά σχήματα και σχηματίζονται οι πνευματικές μορφές ή οι άμορφες ιδέες όπου κυριαρχεί το Πνεύμα και το Θείο Κάλλος.
Ακόμα στην εσωτερική ανώτερη Θεολογία διδάσκονται οι εσωτερικοί Νόμοι οι οποίοι με Θεία Λογική διοικούν και κατευθύνουν τους κόσμους και τα όντα που ζουν μέσα σ' αυτούς και τους ακολουθούν δίχως εκφοβισμούς και τιμωρίες (Νόμος του Κάρμα, Αθανασία της Ψυχής κ.α.).
Επίσης στην εσωτερική θρησκευτική Μύηση έχουμε την γνώση της απαραίτητης συνύφανσης του Καλού και του Κακού που εκπορεύονται από την αντίθεση Πνεύματος και Ύλης.
Ποίος όμως τελικά ήταν ανέκαθεν και θα έπρεπε να είναι και σήμερα ο σκοπός κάθε θρησκείας?
Να πειστεί η ψυχή του ανθρώπου που προσέρχεται σ' αυτή να υπακούσει στους Θείους Νόμους και να ταυτιστεί ο άνθρωπος με την πνευματοψυχή του.
Όταν οι ψυχές είναι εξελιγμένες και αναπτύσσουν υψηλή θρησκευτικότητα τότε έχουμε ανώτερες θρησκείες και υψηλούς πολιτισμούς και τότε οι θρησκευτικές Μυήσεις παραχωρούν την θέση τους στις Φιλοσοφικές Μυήσεις.

Τα Φιλοσοφικά μυστήρια έχουν δύο προϋποθέσεις:
Α) Εξελιγμένες πνευματοψυχές και
Β) Φιλελεύθερες κοινωνίες με αυτοσεβασμό και ετεροσεβασμό.

Η εσωτερική φιλοσοφία αποσκοπεί να διδάξει την πολύπλευρη υπόσταση του Θείου Οντος αλλά και την μυστικιστική θεώρηση του Θείου Οντος ή αλλιώς σκοπός της είναι να εισέλθει στις ρίζες της Αλήθειας και όχι στις εκδηλώσεις της Θείας Ουσίας.
Η φιλοσοφική Μύηση δεν έχει θρησκευτικά δόγματα και απαγορευτικούς Νόμους.
Δίνει στην πνευματοψυχή την δυνατότητα να μελετήσει τις αρχές του Θείου Οντος πάνω στις οποίες κτίζει αιώνια τους κόσμους Του με ένα μόνο μέτρο, το μέτρο της αρμονίας και της ισορροπίας τόσο των κόσμων όσο και των όντων που τους πλαισιώνουν.
Έχουμε μία τελείως διαφορετική θεώρηση της Κοσμογονίας και Οντολογίας. Στην Θρησκευτική Θεώρηση επικρατεί μια αναγκαία συμμόρφωση σε Νόμους που πιστεύουμε ότι προέρχονται από το Θείο Ον, ενώ στο βάθος είναι ανθρώπινες διδασκαλίες.
Στηρίζονται σε προφήτες οραματιστές, άγιους των οποίων οι διδασκαλίες όμως ερμηνεύονται από τους εκάστοτε ιερουργούς τους σύμφωνα με την κρίση τους ή δεν ερμηνεύονται καθόλου.
Ενώ στην φιλοσοφία υπάρχει ελευθερία στην αναζήτηση της εσωτερικής γνώσης και στην έρευνα για την Αλήθεια που είναι και ο στόχος της και που οδηγεί τον άνθρωπο στην Σοφία.
Ο φίλος της Σοφίας με την αδιάκοπη μελέτη του και αναζήτηση του, των Μήτρων Ιδεών, θα ανεβάσει τις παλμοδονήσεις του Νού του και θα καταφέρει να στρέψει τις ψυχή του σε πολύ υψηλού επιπέδου ενδιαφέροντα ίσως και μέχρι τις ίδιες Μήτρες ιδέες-Αρχέτυπα, της Δημιουργίας.
Πιο πάνω όμως από την Θεολογία-Θρησκεία και την Εσωτερική Φιλοσοφία η ανθρώπινη εξέλιξη συναντά την αδελφή τους Θεοσοφία.
Εδώ δεν παρεμβάλλεται καμία ανθρώπινη σοφία, σκέψη, πίστη.
Εδώ βρισκόμαστε σε μια ανώτερη μύηση των ψυχών όπου τους αποκαλύπτεται η Θεία Γνώση.
Η αληθινή σοφία του Θεού σε αντιδιαστολή με την περιορισμένη σοφία των ανθρώπων.
Θεοσοφία είναι η βαθιά εισχώρηση μέσα στα μυστήρια της Πανδημιουργίας. Δίχως τις εσωτερικές αποκαλύψεις της Σοφίας του Θεού καμία Θρησκεία και καμία Φιλοσοφία δεν θα είχε υπόσταση, ουσία, περιεχόμενο…
Από αυτή την Θεοσοφία γεννήθηκαν οι υστερινές Θεολογίες και Φιλοσοφίες που πάντα μέσα τους βαθιά, περιέχουν τις ΘΕΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ.
Ετσι διαπιστώνουμε ότι οι τρεις κλάδοι Θεολογία, Φιλοσοφία, Θεοσοφία αποτελούν μαζί την ύψιστη Μύηση στην Πνευματική Ουσία.
Όμως οι φάσεις της ανόδου αρχίζουν από την Θρησκευτικότητα, προχωρούν προς την Φιλοσοφία και καταλήγουν στην Ουσία της Αρχής όπου το Πνεύμα βασιλεύει…
Καταλήγουν σε αυτό που η ψυχή με την "Θεία Μανία" που την διακατέχει, εξ' αρχής αναζητούσε ασυνείδητα ή ημισυνείδητα και κάποια απροσδιόριστη στιγμή ανακάλυψε υπερσυνείδητα μέσα από τον προσωπικό της αγώνα, και το δικό της προσωπικό μονοπάτι που επέλεξε, διότι αυτό την εξέφραζε και διότι μέσα από αυτό βρήκε την Πνευματική της Ταυτότητα.
Έτσι καταλήγουμε ότι είναι αναγκαία η συνύπαρξη της Θρησκείας, της Φιλοσοφίας και της Θεοσοφίας, στην εκάστοτε κοινωνία.
Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν οι κατάλληλες ψυχές για την Θρησκευτική Λατρεία, όπως και για την Φιλοσοφική αναζήτηση.
Υπάρχουν και οι ελάχιστοι εκλεκτοί Μυστικοί ή Μυστικιστές που θα οδηγηθούν στην Θεία Αποκάλυψη και Θέωση.
Θα γίνουν τα πρότυπα για τους άλλους θα οδηγήσουν, θα διδάξουν και θα εμπνεύσουν τις ανθρωποκοινωνίες.
Κάθε εποχή ανάλογα με την εξέλιξη της ανθρωπότητας και ανάλογα με το ύψος της πνευματικότητας της, θα ξεχωρίσει μία από τις παρατάξεις αυτές του ιερού τρίπτυχου.
Εμείς ευχόμαστε και αγωνιζόμαστε να υπάρχει η δυνατότητα και κυρίως η Ελευθερία στις ψυχές ώστε να επιλέγουν ανάλογα με το επίπεδο της εξέλιξης τους τον δρόμο που τις αντιπροσωπεύει προκειμένου να βρίσουν την πνευματική τους ταυτότητα και προσανατολισμό…

Ευχαριστώ,
Σμάρω Ι. Κοσμάογλου