ΗΜΕΡΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ»

ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μέσα στο Απόλυτο Ένα δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε χώρος, ούτε αιτιότητα.

Η ψυχή είναι άπειρη και ο Αληθινός Εαυτός είναι επίσης μοναδικός και άπειρος.

Είναι το πανταχού παρόν πνεύμα. Ο άνθρωπος στην εξωτερική του μορφή και εκδήλωση δεν είναι παρά ένας περιορισμός εκείνου του Αληθινού Εαυτού, δηλ. του Πνεύματος, που δεν υπόκειται στου περιορισμούς του χωροχρόνου και της αιτιότητας.

Ο χώρος και ο χρόνος αποκτούν υπόσταση μέσω της διανοητικής λειτουργίας του ανθρώπου και η αιτιοκρατική αντίληψη των φαινομένων είναι παράγωγο της λειτουργίας αυτής. Ο Νους-Διάνοια, λοιπόν, είναι αυτός που κινητοποιεί το αίτιο και το αποτέλεσμα μέσω της «ελεύθερης βούλησης»  η οποία αποτελεί την έκφραση και εκδήλωση του.

Ο «φαινομενικός», εξωστρεφής, άνθρωπός αποζητεί την απόλαυση και την ευτυχία.

Οι αισθήσεις τον παρασύρουν να γευθεί την ύλη και να γνωρίσει τις, κατά Πυθαγόρα, αντιθέσεις του «καλού» και του «κακού». Ο πόθος για λήψη εμπειρίας είναι ατελείωτος. Η βούληση επιτρέπει στον άνθρωπο να επιθυμεί και να επιδιώκει ό,τι θέλει.

Κάθε άνθρωπος αισθάνεται πως είναι μια ξεχωριστή οντότητα.

Αναπτύσσει ένα τεράστιο εγώ που τον απομονώνει και τον διαχωρίζει από του άλλους ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό υπογραμμίζει ό,τι εκλαμβάνει ως δικαίωμα του για ελευθερία, αυτονομία και αυτοδιάθεση.

Ο διαχωρισμός όμως και η διαφοροποίηση από του άλλους δεν είναι παρά μια εντύπωση του Νου του ανθρώπου, ένα παράγωγο της βούλησης του που τον εξυπηρετεί όσο εξακολουθεί να είναι ταυτισμένος με την ύλη και να δραστηριοποιείται μέσα σ’ αυτήν προς απόκτηση εμπειρίας. Η επιθυμία και το κυνήγι της εμπειρίας είναι η αιτία πρόκλησης πόνου και δυστυχίας στον άνθρωπο. Την αλήθεια αυτή ο άνθρωπος δια της νόησης του αρχίζει σιγά-σιγά να την αντιλαμβάνεται, όταν πια κορεσθεί το ενδιαφέρον του για τα ερεθίσματα των αισθήσεων. Τότε αρχίζουν να τον απασχολούν τα μυστήρια του σύμπαντος….

Όμως ο χρόνος, ο χώρος και η αιτιότητα παραμένουν ανυπέρβλητα εμπόδια. Γρήγορα ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι είναι εγκλωβισμένος μέσα σ’ ένα κόσμο απατηλό, τον κόσμο της «μάγια», δηλ. των ψευδαισθήσεων.

Αντιλαμβάνεται ότι αυτό που θεωρούσε μέχρι χθες ως ελευθερία του δεν ήταν παρά η φυλακή του.

Αυτό που αισθανόταν ως ευτυχία δεν ήτα παρά δυστυχία.

Αυτό που σχημάτιζε την προσωπικότητα του, το εγώ, δεν ήταν παρά μια ανυπαρξία, ένα τίποτα.

Η μόνη διέξοδος από αυτή την κατάσταση είναι η στροφή προς αναζήτηση της εσωτερική Αλήθειας. Αυτή η αναζήτηση οδηγεί στον Αληθινό Εαυτό τον Αιώνιο και Μοναδικό.

Η Βέδα λέει «Απαρνηθείτε ό,τι είναι καλό, ό,τι είναι κακό».

Τι μένει τότε;

Πίσω από το καλό και το κακό, από το εγώ και το εσύ μένει ο αληθινός Εαυτός που είναι πέρα και πάνω από κάθε αντίθεση.

Ο άνθρωπος μέσα στην άγνοια του εξουσιάζεται από τον νόμο του αιτίου και του αποτελέσματος. Εξουσιάζεται από την Φύση. Δημιουργεί τον δικό του κόσμο, το μικρό σύμπαν των ψευδαισθήσεων του. Μόνο αν διεισδύσει βαθιά μέσα του θα αντιληφθεί ότι όλα είναι απλώς παραλλαγές του Ενός.

Όποιος βιώσει αυτήν την αλήθεια μέσω του διαλογισμού και του μυστικισμού, δεν έχει πια αυταπάτες. Τίποτα δεν μπορεί να τον παραπλανήσει. Διότι έχει ενωθεί με την Αιώνια Ύπαρξη!

Η ψυχή είναι χωρίς «αιτία». Είναι από την φύση της ελεύθερη, αθάνατη, μακάρια, αιώνια. Όταν ακτινοβολήσει τις δυνάμεις της πάνω στον Νου του ανθρώπου, τότε η διάνοια του θέτει σε κίνηση τον μηχανισμό των σκέψεων δια του οποίου κινητοποιείται ο Νόμος αιτίου-αποτελέσματος.

Ο Νους λοιπόν είναι εκείνος που τελικά πρέπει να «ισχυροποιηθεί» και να διακρίνει την ενότητα πίσω από τα φαινόμενα. Τότε και μόνο έρχεται η απελευθέρωση από την «μάγια».

Ας ενδοσκοπήσουμε μέσα στο είναι μας και κάποια στιγμή θα βιώσουμε την αλήθεια πως όλα είναι μορφικές εκδηλώσεις του Ενός και τίποτα δεν υπάρχει  πέραν της Ενότητας των πάντων!