13ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ & ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΩΝ  ΟΜΑΔΩΝ»

ΘΕΜΑ: ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος στην μακραίωνη ιστορία του ουδέποτε συμβιβάστηκε με την ιδέα του θανάτου.

Η αδυναμία του να γνωρίζει τι συμβαίνει μετά την κορυφαία αυτή στιγμή τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος είναι το τέλος, η εκμηδένιση, η εξαφάνιση της υπόστασης του.

Είναι αλήθεια είναι ότι όλες οι θρησκείες προσπάθησαν να βοηθήσουν τους θνητούς να συμφιλιωθούν με το γεγονός του θανάτου, τόσο με την διαδικασία όσο και με το τελετουργικό μέρος.

Τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να πιστέψει, πολύ δε περισσότερο να συνειδητοποιήσει ότι ο θάνατος δεν υπάρχει.

Ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να φανταστεί την μεταθανάτια πορεία του και να κατανοήσει ότι η ύπαρξη συνεχίζεται σ’ένα άλλο επίπεδο, ή σε μία άλλη διάσταση.

Η Γέννηση και ο Θάνατος σύμφωνα με τον εσωτερισμό είναι οι δύο πόλοι, οι δύο όψεις του ιδίου φαινόμενου. Ούτε γέννηση υπάρχει, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε άλλα ούτε και θάνατος.

Είναι στην πραγματικότητα άφιξη και αποχώρηση μιας πνοής που εκδηλώνεται στη μορφή, παίρνει σχήμα και ξαφνικά αναχωρεί εγκαταλείποντας το σχήμα και τη μορφή στην αυτοδιάλυση της.

Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία διάβαση από την μία διάσταση στην άλλη.

Μία νέα εμφάνιση-παρουσία της ψυχής στον κόσμο μας θα σημαίνει απουσία στον κόσμο που προ ολίγου βρισκόταν. Θα σημαίνει εκεί ένα θάνατο και κατά συνέπεια μία Μεταθανάτια ζωή εδώ.

Αυτήν την μεταθανάτια ζωή την γνωρίζουμε γιατί απλά την ζούμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Την αντίθετη όμως περίπτωση της αναχώρησης από αυτόν τον τρισδιάστατο κόσμο και της μετάβασης σ’ένα άλλο κόσμο όπου εκεί αρχίζει μία νέα ζωή, μία μεταθανάτια ζωή, αυτήν την περίπτωση θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε σήμερα.

Η πνευματοψυχή του ανθρώπου αφού επέλθει ο θάνατος του φυσικού σώματος προσπαθεί να αποβάλλει το αιθερικό περίβλημα-περικάλυμμα του φυσικού σώματος.

Κατά την στιγμή του θανάτου η ψυχή κόβει την είσοδο της ζωής πράνας (πνευματικής ενέργειας) προς το αιθερικό σώμα κλείνοντας οριστικά την «Σουτράτμα» που αποτελεί τον μηχανισμό εισόδου της ενέργειας στο σώμα. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Διότι το αιθερικό εξακολουθεί να ζει από την παρακαταθήκη ενέργειας που έχει μέσα του φυλάξει.

Το πρόβλημα της ψυχής είναι μεγάλο. Δεν μπορεί αφενός να εγκαταλείψει το αιθερικό σώμα διότι υπάρχει κίνδυνος να καταληφθεί από «άνομα» όντα. Από την άλλη όμως πρέπει να παρουσιαστεί στον αστρικό κόσμο και στην ανάλογη υποδιάσταση του ώστε να συνεχίσει την εκεί εκπαίδευση και ζωή της.

Εν τω μεταξύ η ψυχή πριν εγκαταλείψει το αιθερικό σώμα πρέπει να μεταφέρει όλα τα αιθερικά αρχεία που είναι χαραγμένα στο αιθερικό της αρχείο. Μόλις αυτό πραγματοποιηθεί, η ψυχή μπορεί να εγκαταλείψει το αιθερικό σώμα το οποίο όμως αντιδρά γιατί γνωρίζει το τέλος  που έρχεται...

Οι εξελιγμένες ψυχές, βέβαια, διαλύουν με τέχνη και ταχύτατα το αιθερικό διπλό και απελευθερώνονται προς τον αστρικό κόσμο. Προς τούτο αποκόπτουν αμέσως τον «λώρο» σύνδεσης και για το μεν φυσικό αρχίζει η αποσύνθεση για το δε αιθερικό η διαδικασία διάλυσης μέσα στην αιθερική αποθήκη (ή πραγματικότητα)

Η τέχνη αυτή αφορά στην συνειδητή αποκοπή του λώρου επαφής και σύνδεσης των δύο κατωτέρων σωμάτων και στην συνέχεια στη διάλυση του αιθερικού.

Στις ανεξέλικτες και αμύητες ψυχές, συμβαίνει μια «λιποθυμία». Η ψυχή πέφτει σ’ένα είδος λήθαργου ή «ασυνειδησίας» και οι περαιτέρω διαδικασίες γίνονται με πιο αργούς ρυθμούς. Γι’ αυτό και ο κίνδυνος «οικειοποίησης» του αιθερικού από  κατώτερα όντα είναι υπαρκτός. Αυτός είναι ο λόγος που η δική μας  θρησκεία έχει καθιερώσει τα τριήμερα ή τα σαρανταήμερα μνημόσυνα, προκειμένου να βοηθήσει την ψυχή να ανέλθει, να «αποκολληθεί» σ’ αυτό το χρονικό διάστημα. Σημειώνουμε ότι η καύση του σώματος βοηθά πάρα πολύ στην γρήγορη διάλυση του αιθερικού και στην απελευθέρωση της ψυχής από τον αιθερικό κόσμο.

Η ψυχή λοιπόν μετά τον «θάνατο» και του αιθερικού της σώματος θα «τοποθετηθεί» σύμφωνα και ανάλογα με τα έργα της στο αντίστοιχο αστρικό υποπεδίο του αστρικού κόσμου και, σπάνια, σε κάποιο νοητικό υποπεδίο του νοητικού κόσμου (στην περίπτωση των πιο εξελιγμένων ψυχών).

Όπου και αν τοποθετηθεί σαν κύριο μέλημα της έχει να «αφομοιώσει» αυτά που έφερε μαζί της, δηλ. τα βιώματα της γήινης ζωής και να μεταδώσει τα ανάτυπα τους στο πνεύμα που φέρει μέσα της.

Το πνεύμα με τη σειρά του πολλά από αυτά τα βιώματα της ψυχής τα θεωρεί ακατάλληλα, εσφαλμένα, ατελή και τα επιστρέφει στην ψυχή ως άχρηστα. Παρόλα αυτά η ψυχή αυτά τα άχρηστα βιώματα της δεν τα αποχωρίζεται και δεν τα αποβάλλει. Θα τα πάρει μαζί της στην νέα ενσάρκωση της. Τότε ή θα τα διασκορπίσει ως άχρηστα και περιττά ή θα γίνει ξανά υποχείριο αυτών των βιωμάτων με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνει και στην νέα σάρκωση το ίδιο  λανθασμένο πρότυπο συμπεριφοράς.

Η ψυχή λοιπόν στην μεταθανάτια ζωή της αφομοιώνει και επεξεργάζεται την

εμπειρία που απέκτησε στον φυσικό κόσμο και την μεταδίδει στο πνεύμα. Αυτή η διαδικασία είναι πολύ σημαντική για την μελλοντική εξέλιξη της και  εκτυλίσσεται σ’ ένα από τα εφτά υποπεδία της αστρικοθυμικής διάστασης, της αμέσως επόμενης δηλαδή από την δική μας αιθερικοφυσική (σ’αυτή την διάσταση θα περιοριστούμε στην σημερινή αναφορά μας διότι αυτή αφορά τις περισσότερες ψυχές).

Το υποπεδίο αυτό θα καθοριστεί από την καρμική επιτροπή όπως θα δούμε πιο κάτω, σύμφωνα με την εξέλιξη της και ανάλογα με τη ζωή που βίωσε κατά τη διάρκεια της ενσάρκωση της στον φυσικό κόσμο.

Κάθε αποσαρκούμενος από τον φυσικοαιρθερικό κόσμο πριν εγκαταλείψει τον αιθερικό κόσμο, στο τέταρτο αιθερικό υποπεδίο, ενημερώνεται από τα υπεύθυνα Ντέβας που του αποσφραγίζουν την μνήμη και του παρουσιάζουν την αληθινή ταυτότητα του. Ξαφνικά θυμάται τα πάντα από την στιγμή της πρώτης εκδήλωσης του (εξατομικοποίηση)  έως την στιγμή του πρόσφατου γήινου θανάτου.

Μ’ αυτό τον τρόπο θυμάται ποιος ακριβώς είναι και για ποιο σκοπό σαρκώθηκε στην Γη και τι οφείλει σύμφωνα με τον Νόμο του Κάρμα.

Στην συνέχεια ο αποσαρκωθείς, την τρίτη ημέρα μετά θάνατον, ή την ένατη ή την τεσσαρακοστή οδηγείται με την συνοδεία των υπευθύνων αγγέλων στην Καρμική Επιτροπή η οποία βρίσκεται στο δεύτερο αστρικό υποπεδίο. Όταν βρεθεί ενώπιον της, αμέσως εκτυλίσσεται-αποτυπώνεται σε μια τεράστια οθόνη όλη η γήινη ζωή του με όλες της τις λεπτομέρειες. Σε λίγη ώρα η Καρμική Επιτροπή έχει ήδη κρίνει την αφιχθείσα εκεί ψυχή και έχει αποφασίσει σε ποιο υποπεδίο του θυμοαστρικού κόσμου θα σταλεί η ψυχή για επανεξέταση των έργων της και για πόσο χρονικό διάστημα θα παραμείνει εκεί.

Μπορεί αυτό να σημαίνει ποινή τραγική και σκληρή ή ακόμα μέτρια και υποφερτή όπως επίσης και συγχαρητήρια ή πιο σπάνια δικαίωμα απελευθέρωσης από μια νέα σάρκωση.

Ένα είναι σίγουρο, όποια και να είναι η ψυχή και ότι καλό ή κακό και να έχει διαπράξει κατά την φυσική ζωή της, η Καρμική Επιτροπή θα απονέμει Αληθινή Δικαιοσύνη.

Όταν φτάσει η στιγμή της αποπεράτωσης της ποινής, καλείται η ψυχή να παρουσιαστεί ξανά στην Επιτροπή, η οποία της προσδιορίζει την νέα κάθοδο της στον κόσμο της μορφής-ύλης και της αναθέτει την πληρωμή του εναπομείναντος Καρμικού χρέους.

Επαναλαμβάνουμε στο σημείο αυτό  ότι η ψυχή προετοιμάζει και υφαίνει το αστρικοθυμικό της σκάφανδρο-σώμα όσο βρίσκεται σαρκωμένη στη Γη, δηλ. στην τρισδιάστατη πραγματικότητα.  Σύμφωνα με τα έργα της, καλά ή κακά και κυρίως σύμφωνα με τις καλές ή κακές σκέψεις της σχηματίζει το σκάφανδρο της.  Ανάλογα με την ποιότητα των δονήσεων  που παράγει ο φυσικός νους έλκει και την αντίστοιχη θυμοαστρική ύλη με την οποία προετοιμάζει το μελλοντικό της αστρικοθυμικό σώμα, με το οποίο και θα μεταφερθεί στο αντίστοιχο γι’ αυτήν υποπεδίο του αστρικού κόσμου. 

Αυτός είναι ο γενικός νόμος που ισχύει σε όλες τις διαστάσεις της εσωτερικής πραγματικότητας καθώς και στα επτά (7) υποπεδία που διαθέτει κάθε διάσταση. Η ψυχή δηλαδή θα εισέλθει στο υποπεδίο μιας διάστασης εφόσον

διαθέτει τον ανάλογο φορέα-σώμα, με το οποίο μπορεί να συντονιστεί με την ύλη της διάστασης αυτής και κατά συνέπεια και με τα όντα που ζουν μέσα σ’ αυτήν.

Εμείς σε αυτή την σύντομη αναφορά για το τεράστιο θέμα της Μεταθανάτιας ζωής θα περιηγηθούμε για λίγο στην Αστρικοθυμική διάσταση που μας ενδιαφέρει αρχίζοντας από την πρώτη  υποδιάσταση της, που είναι και η κατώτερη διότι ξεκινάμε από κάτω προς τα πάνω (από κατώτερη προς ανώτερη).

Αναφέραμε προηγουμένως ότι η ψυχή μετά την διάλυση του αιθερικού σώματος περνά σε μια κατάσταση προσωρινής «ασυνειδησίας» (ένα είδος λήθαργου). Από την κατάσταση αυτή ξυπνά μ’ ένα ισχυρό «τριγμό»,  αφυπνίζεται και παρακολουθεί τα διατρέχοντα στο αστρικό υποπεδίο που «προσγειώνεται».

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η ψυχή αφυπνίζεται στην πρώτη αστρική διάσταση. Αυτή τότε περίτρομη νιώθει ξένη στο νέο περιβάλλον της και αντιλαμβάνεται να κυκλοφορούν ολόγυρα της περίεργες σκιές. Βρίσκεται σε ένα χώρο-περιοχή σκοτεινή  και καθόλου ευχάριστη και οι σκιές-ψυχές που την περιτριγυρίζουν μοιάζουν βρώμικες, ελεεινές και το, χειρότερο, εκπέμπουν μια μαύρη φλόγα αποκρουστική. Ακούγονται στεναγμοί και βογκητά ή βρισιές και κατάρες. Πρόκειται για μια ΚΟΛΑΣΗ. Είναι η περιοχή όπου έρχονται οι πιο πρωτόγονες και άξεστες ψυχές. Οι πιο κακές και εγκληματικές οντότητες που εκπέμπουν μίσος και κακία. Εδώ εμφανίζονται τα όντα διακονίας, τα Ντέβας και προσπαθούν να νουθετήσουν τη ψυχή να μετανιώσει για τα εγκλήματα που διέπραξε όσο ζούσε στο φυσικοαιθερικό κόσμο.

Μετά από πολύ προσπάθεια και νουθεσία από τα Ντέβας-αγγελικά όντα,  η ψυχή μπορεί να μεταμεληθεί και μόνο τότε θα «ανασυρθεί» από την υποδιάσταση αυτή και θα μεταφερθεί σε μια άλλη καλύτερη περιοχή όπου υπάρχει λιγοστό φως και γνώριμες φυσιογνωμίες ψυχών. Μπορεί να είναι πρώην συγγενείς ή φίλοι. Τώρα θα αρχίσει να μαθαίνει πώς να χειρίζεται την αστρική ύλη και πώς να την χρησιμοποιεί.

Η δοκιμασία της πρώτης υποδιάστασης του αστρικού κόσμου είναι πολύ σκληρή για την ψυχή υπάρχει δε πιθανότητα  να παραμείνει σε αυτόν τον πρώτο ζοφερό «κόσμο» για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στο δεύτερο υποπεδίο η ψυχή θα φτάσει μόλις κατορθώσει μόνη της να διαλύσει το πρώτο αστρικοθυμικό περίβλημα. Τότε πάλι αιφνίδια λιποθυμά και αφού προσκρούσει στην δεύτερη βαθμίδα συνέρχεται σε ένα άλλο κόσμο καλύτερο όπως είπαμε και με λίγο περισσότερο φως.

Η διαφορά εδώ είναι ότι η ψυχή πλέον γνωρίζει ότι είναι προς όφελος της να αποβάλλει το υπάρχων σώμα και να συλλέξει ύλη κατάλληλη για τα ανώτερα και τα καλύτερα υποπεδία. Μόνη της θα καταδικάσει και θα απορρίψει τα εγκλήματα που διέπραξε «εν ζωή».

Στο τρίτο υποπεδίο εισέρχεται η ψυχή με την αστρικοθυμική εσωτερική θωράκιση της, φόρεμα της αφού διαλύσει το σώμα του προηγούμενου δεύτερου, υποπεδίου. Αυτός είναι ο ένας τρόπος. Ο άλλος είναι η απευθείας προσγείωση της εδώ από τον φυσικό κόσμο.

Στο τρίτο αυτό υποπεδίο υπάρχει πολύ περισσότερο φως και πολλοί συγγενείς και γνωστοί που την περιμένουν να την υποδεχθούν.

Το χαρακτηριστικό στην υποδιάσταση είναι ότι η ψυχή εδώ έχει την δυνατότητα να πλαστουργεί την ύλη με πολύ μεγαλύτερη ευκολία και δεξιοτεχνία. Πλάθει φανταστικούς κόσμους με μεγάλη δεξιοτεχνία και εντυπωσιακά αποτελέσματα. Είναι ο κόσμος των υλιστών που ενδιαφέρονται με πάθος για τα αγαθά της ύλης. Μια ροπή όμως προς την τελειότητα έχει αρχίσει…

Φτάνουμε τώρα στην τέταρτη υποδιάσταση. Εδώ το φως είναι λευκότερο και η ύλη λεπτότερη. Όλα λάμπουν και αναδύουν περίεργες οσμές. Σ’ αυτόν τον

κόσμο έκπληκτη η ψυχή αντικρίζει για πρώτη φορά μια φωτεινή ύπαρξη που κυλάει ανάμεσα στα όντα της περιοχής αυτής.

Πρόκειται για ένα Δάσκαλο ο οποίος περιφέρεται και ευλογεί τις ψυχές προκειμένου να τις βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους, εκείνες δε αισθάνονται τόσο μεγάλη συγκίνηση και αγαλλίαση που λειαίνονται τα σκάφανδρα τους και όλο τους το είναι φωτίζεται.

Μερικές ψυχές από εδώ θα γλιστρήσουν στην πέμπτη αστρικοθυμική διάσταση, μετρώντας όπως είπαμε από κάτω προς τα πάνω. Εδώ επικρατεί ένα γαλακτώδες φως και κύματα θαλασσιά και ροζ που σχηματίζουν εκπληκτικές συνθέσεις οι οποίες γοητεύουν την ψυχή τόσο πολύ που νομίζει ότι βρίσκεται σε ανώτερα πνευματικά πεδία ή ακόμα και στον Παράδεισο, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει παρά  ελάχιστα ανυψωθεί από την χονδροειδή ύλη.

Η ψυχή νιώθει στην περιοχή αυτή,  ανάπαυση και γαλήνη. Ακούγεται θεσπέσια μουσική και υπάρχουν διδάσκαλοι που διδάσκουν τα πλήθη των ψυχών. Εδώ πρωτοακούν για κοσμογονία και οντογονία. Η ύλη είναι εύπλαστη και οι ψυχές την χρησιμοποιούν προκειμένου να διατυπώσουν τις σκέψεις τους.

Οι ψυχές συνέχεια εργάζονται και ακολουθούν ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης σε όλες τις διαστάσεις. Δεν υπάρχει ανάπαυση αλλά εντατική εργασία.

Αντικειμενικός σκοπός είναι να ωριμάσουν και με την δική τους έσω δύναμη να σπάσουν τα αστρικά κελύφη τους και να εκτιναχθούν στο επόμενο υποπεδίο. Αυτό δεν είναι εύκολο. Εκατομμύρια ψυχές επανέρχονται συνέχεια στην ίδια βαθμίδα μετά την αναχώρηση τους από την γήινη ζωή.

Η εξέλιξη τους είναι πολύ αργή και μπορεί να παραμένουν στο ίδιο υποπεδίο για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τούτο διότι έχουν «κολλήσει» στα αστρικά ενδιαφέροντα και στα αντίστοιχα με αυτά γήινα αγαθά.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή που η ψυχή νιώθει την ανάγκη για κάτι άλλο, διαφορετικό. Η εσωτερική ανησυχία και αγωνία της δίνει μια ώθηση για τα ανώτερα πεδία. Τα αναζητεί όσο βρίσκεται ακόμα εδώ στη φυσική ζωή. Τα ονειρεύεται και τα συναντά στους διαλογισμούς της.

Κατασκευάζει την νέα αστρικοθυμική της πανοπλία και πολύ γρήγορα μετά θάνατον βρίσκεται αστραπιαία στην έκτη αστρική υποδιάσταση.

Σ’ αυτή συναντά ανώτερα όντα-πνεύματα που άκουγε πως υπάρχουν αλλά δεν γνώρισε ποτέ. Όλα είναι φως και όλα μαζί συνενώνονται και αποτελούν ένα Ήλιο. Πρόκειται για την πρώτη αστρική αναβαθμίδα που περιέχει ένα βαθμό πνευματικότητας.

Έκπληκτη η ψυχή συναντά ομοιώματα ανθρώπων όλων των εποχών.

Προκατακλυσμιαία και μετακατακλυσμιαία ομοιώματα με απίστευτες λεπτομέρειες της κάθε εποχής που επικρατούσε στην γη.

Η ψυχή θαμπώνεται και δεν θέλει να φύγει από εδώ. Η παραμονή της θα είναι μεγάλη.

Έχει την δυνατότητα να ντυθεί όλες τις προβιωτές της και να ζήσει με αυτές όσο θέλει. Αυτό διεγείρει και αφυπνίζει όλο το προβιωτικό και μνημονικό της αρχείο.

Ακόμα, σε αυτό το υποπεδίο, η ψυχή συναντά φημισμένες ανθρωποψυχές που βρίσκονται εδώ ή κατέρχονται από ανώτερα πεδία για να συναντήσουν προσφιλή τους «πρόσωπα».

Αν κατορθώσει η ψυχή να αποκολληθεί από την έκτη αναβαθμίδα τότε θα βρεθεί στη έβδομη, αφού αποβάλλει τον φορέα της και υποστεί την θανατική λιποθυμία. Τώρα βρίσκεται στην κορυφή του αστρικού κόσμου στην έβδομη αναβαθμίδα. Το πνευματικό περιεχόμενο εδώ είναι το περισσότερο από όλες τις προηγούμενες που πέρασε. Στην περιοχή αυτή, ήχοι δεν ακούγονται κυριαρχεί η απόλυτη ησυχία αλλά και η οπτική τελειότητα και απόλαυση. Επικρατούν τα τέλεια σχήματα.

Στον έβδομο ουρανό φτάνουν οι πολύ εξελιγμένες ψυχές. Εδώ η ύλη εύκολα υποτάσσεται στην θέληση της ψυχής. Αρχίζει η αποθέωση της ψυχής. Πρόκειται για ψυχή που έχει ήδη περιφρονήσει την ύλη και είναι έτοιμη να μεταβεί στην αμέσως επόμενη διάσταση, στον νοητικό κόσμο. 

Τα πάντα είναι τυλιγμένα στο φως που μεταβάλλεται συνέχεια και που οι παρευρισκόμενοι γοητευμένοι παρακολουθούν τα εκτυλισσόμενα θαύματα.  Βασιλεύει η απέραντη γαλήνη. Όλα φαίνονται τέλεια. Είναι η χώρα των ποιητών και της υψηλής τέχνης, ο κόσμος των τελείων αναλογιών και σχημάτων.

Ακόμα στον κόσμο αυτό η ψυχή συναντά υψηλές οντότητες, Δασκάλους και υπεύθυνους της Λευκής Ιεραρχίας που βρίσκονται εκεί και που συσκέπτονται για θέματα που αφορούν στους κατώτερους κόσμους της μορφής.

Τελικά μετά από χιλιάδες χρόνια αγωνίας η ψυχή καταλήγει εδώ με πολύ κόπο και προσπάθεια στα πρόθυρα του Νοητικού κόσμου απ’όπου κάποια στιγμή θα

βρει την τελική απολύτρωση και την απελευθέρωση της από τον Νόμο της Μετενσάρκωσης και κατά συνέπεια από τους κατώτερους μορφικούς κόσμους (Αιθερικοφυσικό – Αστρικοθυμικό και Κατώτερο Νοητικό).

Βιβλιογραφία: 

«Μεταθανάτια Ζωή» του Νικολάου Α. Μαργιωρή.